Aardbeiensaus

"Ik vind een groep wel spannend," zegt ze terwijl ze naar me glimlacht. Achter die glimlach voel ik hoe haar lijf zich aanspant. Ze oogt daardoor jonger dan ze is.

Ze vertelt over haar gezin van herkomst. Hoe er weinig ruimte was voor emoties. Wat wel welkom was, was haar geruststellende, verzachtende glimlach.

"Je vertelt iets verdrietigs, en dan doe je er een aardbeiensausje overheen," merkt mijn collega Robin op. Het is zacht en precies.

Later die middag nodig ik de groep uit: wie zou er nu een vraagstuk willen onderzoeken? "Ik voel dat ik wel wil," zegt ze, "maar ik weet niet zo goed waar te beginnen."
"Dat lijkt me een goed begin," antwoord ik.

Ik stem af, bij haar en in mezelf. Dan loop ik naar haar toe. Rustig zet ik haar voeten op de grond, hou ze vast, blijf bij haar zitten. We maken oogcontact. Ik zie hoe ze iets zakt, haar lichaam iets meer bewoont.

"Hoe jong was je toen je die aardbeiensaus uitvond?" vraag ik.
Ze reist terug. "Heel jong. Ik kan me bijna niet anders herinneren."

Ik vraag haar iemand uit de groep te kiezen die haar jonge ik mag representeren. Ze kiest de jongste en vrolijkste van het stel, en plaatst haar tegen de muur, aan de rand van de zaal.

"Kom eens op de grond zitten," nodig ik haar uit. Ze komt zitten en kijkt naar haar jonge zelf. Ik ga achter haar zitten zodat ze voelt: dit keer ben ik niet alleen. De tranen komen meteen. Bij haar en bij haar jonge ik. Verdriet om dat achtergelaten deel. Om het meisje dat alleen stond, klemgezet door gevoelens waarvoor geen plek was.

Terwijl ik haar rug en bekken ondersteun en haar zachtjes wieg, zegt Robin: "Dit was niet jouw schuld. Het was niet jouw schuld. Het was niet jouw schuld." Hij wijst naar het verdrietige kind.

Ze ademt het beeld in. De verbinding die opnieuw ontstaat. Op de achtergrond klinkt 'Adem je in' van S10. Ik voel hoe haar lijf trilt, huilt, en ontspant.

Twee weken later zie ik haar terug. Een volwassen vrouw loopt binnen, met meer grond onder haar voeten dan ik ooit eerder bij haar zag. En die aardbeiensaus? Die staat niet meer automatisch op tafel. Ze heeft meer keuzevrijheid wanneer ze hem inzet, of juist weglaat.


Mensen vragen me vaak hoe het werkt. Hoe kan het dat je met je hoofd soms allang snapt waarom je doet wat je doet, en je toch niet anders reageert. Het antwoord is simpel en tegelijkertijd complex: omdat je lijf mee moet. Inzicht is mooi en belangrijk, maar verandering begint pas echt als het lichaam mee kan bewegen.